سخنرانی ترامپ که همین هفته با محوریت ایران انجام شد و نام مجعول خلیج عربی را به کار برد ذهنم را شدیدا به خود مشغول کرده است. البته میدانم در مقیاس کائنات و عالم امکان، بحث و جدل بر سر چنین مسائل حقیری پهلو به ابتذال میزند اما به اعتبار قفس زمان و مکان که آدمی در آن گیر افتاده است این مسئله چند روزیست که با افکارم کلنجار میرود. خیلی از جاها قبلا رییسجمهور اینچنینی داشتهاند که با گفتار و پندار و کردار نانیک لطمات زیادی به بارآوردهاند اما وقتی چنین آدمی رییس یک مملکت ابرقدرت بشود دایناسوری میشود که تعادلش را از دست داده باشد. به هر طرف که بچرخد یک ویرانی عظیم به بار میآورد. در حالیکه اگر یک خرخاکی قرص روانگردان بزند آسیبش به مراتب کمتر و ناملموستر است. جناب نارییس؛ اینکه تو رای ناپل

کریم جان؛ پسر خوب کلاس و پسرِ خوبمانده از آن کلاس، کمی کمتر از چهل سال پیش. چرا رفتی و چرا اینقدر زود؟ آخر کمتر به سن من و تو، نور مهربانی در چهرهی مرد و زنی میماند. اما تو تابش صمیمیت داشتی توام با آرامش میانسالی؛ و شاهدم که برادرت چنان که به یک کوه تکیه کند در کنار تو قد میافراشت و به زانوی ادب مینشست و از تو سایه برمیگرفت. کریم جان؛ رفتنت بانگ رفتن نسل ماست. نسل رفتنی؛ اما چرا تو پیشاهنگمان شدی و نه من؟ چرا چنین زود رفتی که هنوز همهی معلمانمان زندهاند و تو باید ایست قلبی کنی و پزشکان و پزشکی به دادت نتوانند رسید. در تعزیت عمویم، خدا را شکر، که یک هفته بیش و کم تو را دیدم و سخنها راندیم و لبخندها زدیم و همنشینی کردیم و حالا تو کوچ کردهای و من مابقی بار زیستن در این جهان رنجآ